S’Läba isch a Schlotzer

 

Es Hasakind, es Hasakind

draimt med off’ne Auga,

es blinzelt in d’r warme Wind

ond koh es gar ned glauba:

S’Läba isch a Schlotzer,

ond wenn die andre motza,

guggt’s Häsle oifach in die Luft

ond horcht, ob sein Papa ruft:

“Mei Hasakind, mei Hasakind,

i han di so saumäßig lieb,

des goht uff koine Kuhhaut ned,

drum komm i heit au ned so späd

ond kuschel di ond wuschel di,

bis onser Neschtle isch ganz hie.”

© by Marion Schimmelpfennig

This entry was posted in Gedichte vom Hasakind. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *